Nederlandse Première Tamango
Liefdevol, betoverend muziektheater *****
Door Peter van der Heide

Ver weg van het gezellige Noorderplantsoen vond gisteravond de vuurdoop plaats van de muziekvoorstelling Tamango: Heartbreak Vinex. De tocht naar de kille Groningse buitenwijk is van harte aan te raden en loont alleszins de moeite. Het eerste Engelstalige werk van de Friese troubadour Meindert Talma en de Duitse multimediakunstenaar Jan Klug is in een woord betoverend. Veertig minuten doolt de toeschouwer door het architectonische hoogstandje van John Hejduk en waant zich een voyeur die toeziet hoe tragisch de liefdesgeschiedenis van Tourist en Jackie Hall verloopt.
Het stuk begint al voor de deur, waar door de intercom worden gezongen en de stemmige strijkklanken naar buiten dwarrelen. Eenmaal binnen voert de reis door diverse vertrekken. De musici verplaatsen zich steeds voor het publiek uit. Hoewel de zelfgekozen dood van Jackie Hall wordt aangekondigd, is de aanblik die volgt in de meterslange gang confronterend, angstaanjagend en huiveringwekkend.
Het verhaal wordt verteld met melodramatische nummers die een beklemmende sfeer creëeren. Berlin van Lou Reed schiet door het hoofd, de tederste Nick Cave. De plechtige stilte werkt daarbij versterkend. Kippenvel. Hoewel de intieme voorstelling uit de koker van Talma en Klug komt, eisen de twee zingende acteurs de hoofdrol op. Jurgen Veenstra, met een rockend verleden, zong niet eerder zo gevoelig, terwijl zijn geliefde, een mooie rol van Alicia Ziff, de sensuele verleidelijkheid zelf is. Volkomen begrijpelijk dat de troosteloos met het leven worstelende Tourist helemaal de weg kwijtraakt na haar treurig verscheiden.
Tekstueel mag Tamango niet altijd even begrijpelijk zijn, het doet niets af aan de verbluffend knappe wijze waarop de luisteraar wordt meegezogen in de neerwaartse geestesgesteldheid van Tourist. Tamango laat veel aan de verbeelding over, maar is emotioneel subliem.

Leeuwarder Courant, 23 augustus 2006
Andere Talma sterk in droeve songcyclus

GRONINGEN - De bezoekers staan voor de deur. De zoemer gaat, de deur zwaait open. Er klinkt muziek. Op de trap staat een cellist. Door de intercom bij de voordeur klinkt de zangstem van Jurgen Veenstra. Zo begint ‘Tamango’, een bijzondere voorstelling op een bijzondere locatie. Een beetje vreemd, maar wondermooi. De samenwerking tussen de Fries-Groningse muzikant Meindert Talma en videokunstenaar Jan Klug levert het Noorderzon-festival een pareltje op. Meestal ontlokt de boomlange Talma zijn publiek vooral gegrinnik, met zijn liedjes in een soort boerenkoolnederlands. Maar nu komt hij heel anders uit de hoek, en zeker niet minder sterk, met een cyclus van tien schrijnende liedjes in het Engels. Onder de titel ‘Tamango’ vormen ze samen een verhaal over een toerist (Jurgen Veenstra), die in het Wall House Hotel afscheid neemt van zijn geliefde Jackie Hall (Alicia Ziff) en daarna ook zelf zijn leven vaarwel zegt. Talma heeft zich laten inspireren door het Wall House, een van de opvallendste woonhuizen van Nederland. Het ontwerp van de Amerikaanse architect John Hejduk (1929-2000) was bedoeld voor Connecticut in de VS, maar is in 2001 gebouwd aan het Hoornse Meer in Groningen-Zuid. Voor deze plek zijn de oorspronkelijke maten met een factor 1,2 vergroot. Woonkamer, keuken en slaapkamer van het Wall House worden door een grote muur visueel gescheiden van de andere ruimtes, met onder meer een entree, een lange gang in een loopbrug en een spiraaltrap. Niet erg praktisch om in te wonen waarschijnlijk. Er was ook geen koper voor, maar de villa is nu eigendom van de Stichting Wall House, die het huis koestert als cultureel erfgoed en er kunstenaars in laat verblijven. In Talma’s liedjes blikt een man terug op het met zijn Jackie gedeelde lief en leed. De personages zijn soms echt, soms een projectie. Het bezoek - per keer ruim twintig mensen – volgt spelers en muzikanten van vertrek naar vertrek. Het is een wonderlijke ervaring, intiem en vervreemdend tegelijk, om vlak langs hen te lopen tijdens de korte scènes in de gang, de keuken of de slaapkamer. De op wanden geprojecteerde beelden van Jan Klug dragen bij aan een droomachtige, onwerkelijke sfeer. De slotscène maakt optimaal gebruik van het uitzicht over het Hoornse Meer. De strijkers leggen een dikke laag weemoed in de liedjes, die stuk voor stuk staan als het Wall House zelf. Het huis is niet als concertzaal gebouwd, maar de ruimten hebben af en toe een fascinerend akoestisch effect, als muziek en zang door de lange gang klinken, om een hoek of langs de spiraaltrap omhoog. De voorstelling is kort: na zo’n drie kwartier staat het bezoek weer buiten. Maar de beelden en klanken blijven als flarden van een droevige droom nog lang in je hoofd rondspoken.
FEDDE DIJKSTRA


8weekly, 23 augustus
Meindert Talma & Jan Klug - Tamango

Via de intercom klinkt de zingende stem van Jurgen Veenstra (ex- Moonlizards), met op de achtergrond Meindert Talma's pianospel, versterkt door een klein strijkersensemble. De voorstelling is binnen, boven aan de trap van Wall House - een klein half uurtje fietsen van het Noorderplantsoen. Het publiek staat buiten, één nummer lang. Daarna verschuift de menigte zich naar binnen en verplaatst de band zich naar een andere ruimte. Binnen zingt Talma over The Tourist (Veenstra) die zijn vriendin Jacky Hall (Alicia Ziff) heeft verloren. Het blijkt het hoofdthema van de avond; een man die steeds verder wegzakt in zijn liefdesverdriet. Voor elk nummer is een andere setting gekozen, steeds weer ondersteund met mooie projecties van Jan Klug. Talma leidt het publiek middels zijn muziek door het Wall House. De intieme sfeer in de bijna serene ruimtes van dit bijzondere huis, wordt gecreëerd door de somtijds Nick Drake-achtige muziek. Het maakt het publiek stil. Met het het intrigerende I Do Not Crack breekt de The Tourist, die zich aan het einde van de voorstelling van het leven lijkt te beroven. De auto met Jacky en The Tourist rijdt buiten weg, terwijl het publiek vanaf de woonkamer het schouwspel aanziet. Het is het einde van een voorstelling waarin in tien nummers tijd het publiek op een schitterende en donkere wijze wordt gegrepen door de setting, de muziek en de performance. Talma verrast opnieuw, heel aangenaam. (Niek Hofstetter)

3voor12 groningen
23 augustus ’06 door Lemke Kraan

Welkom in het Wall Hotel. De bezoekers van het muziektheaterstuk Tamango van Meindert Talma en Jan Klug vormen een keurige halve cirkel om een dichte, witte deur. De deur zoemt open en blauw licht stroomt naar buiten. Door de intercom zingt de Tourist (Jurgen Veenstra) over zijn geliefde Jacky Hall (Alicia Ziff), die zich van het leven beroofd heeft. Treurend en wanhopig neemt hij zijn intrek in het Wall House, voor de gelegenheid omgedoopt tot Wall Hotel, en het publiek zal in dit gebouw door zijn heden en verleden wandelen. Het Wall House, resultaat van een architectonisch experiment, staat middenin de Hoornsemeer en wordt momenteel gebruikt als expositieruimte. Maar met het klinische wit van de muren en het strakke design vormt het pand ook het perfecte decor voor Tamango. "Toen Noorderzon mij in januari vroeg een stuk te maken voor in de Wall House, zag ik mijn kans schoon", vertelt Meindert Talma. De Engelstalige nummers van Tamango lagen namelijk al vanaf 2003 op de plank klaar. Samen met regisseur Thuur Caris en muzikant/mediakunstenaar Jan Klug maakte Talma van de liederencyclus een intieme muziektheatervoorstelling. Het is niet de eerste keer dat hij met Klug samenwerkt. In de voorstelling Iemand Moet Het Doen ondersteunden de beelden van Klug de nummers waarmee Talma samen met zijn Negroes verhaalde over liefde op het platteland. In gepaste stilte verplaatsen muzikanten, acteurs en publiek zich van ruimte naar ruimte. Van het raam waar de Tourist verdrietig naar buiten tuurt, naar de keuken waar hij zich bedrinkt en het bed waarin hij vervolgens troost zoekt in de betaalde liefde. Hij neemt afscheid van het leven en het publiek staat er met de neus bovenop. De duetten tussen Alicia Ziff en Jurgen Veenstra zijn gevoelig en prachtig. De blootsvoetse Jacky, die voor eeuwig een gebloemde zomerjurk zal dragen, draait en sluipt om de treurende Tourist heen. Rake beelden, die je bij de keel grijpen en meeslepen. De muziek van Tamango is betoverend, mede door de strijkers die zich tijdens elke scène om de hoofdrolspelers heen groeperen. De beelden van Klug, geschoten in en om het Wall House, vormen hierop een goede aanvulling. Door het raam is het Hoornse Meer te zien. Een prachtig uitzicht. Maar het heeft de Tourist niet kunnen redden. Hij is reeds vertrokken.